Długą nieobecność na blogu tłumaczę tym razem tym, że moje tempo szycia jest niezwykle żółwiowe. A nawet ślimacze. Wiem, że ostatnio zbyt wiele na drutach nie robię, ale to dlatego, że moje myśli i ręce zajęte były tworzeniem torby, dzięki której będę mogła przez następnych kilka dni wakacji swobodnie drutować z dala od domu.

Mowa jest bowiem o torbie, którą szyłam z myślą o drutach. Przyznam się szczerze, że część materiałów wycięłam w zeszłym roku i chciałam już wtedy to uszyć, ale na szczęście zabrakło mi wówczas na to czasu. Przez rok akademicki przeleżał ten wycięty materiał odłogiem i w obecne wakacje postanowiłam skończyć tę torbę przed wyjazdem.

Rok temu wycięłam jedynie materiał na podszewkę - bez fragmentu na kieszeń w podszewce - z materiału, który upolowałam na babcinym strychu. Do tego wycięłam również "wierzchnią" część torby (której nie widać, bo nie jest na wierzchu, ale pierwotnie miała tam być) z błękitnego prześcieradła kupionego w second handzie za 2 złote. I to czekało na lepsze czasy. Przez ten rok przemyślałam, jak to wszystko ma wyglądać, zdobyłam też nowy materiał, który jest całkiem wierzchni, z darowanej mi piżamy, która nie była nigdy noszona przez swój krój, olbrzymiość i swoją brzydotę. Uchwyty torby zostały natomiast uszyte z materiału wyszarpanego z żakietu, który także dostałam od osoby, która go nie używała. Metalowe części przy uchwytach także zostały zrecyklingowane, bo wyciągnęłam jej ze swojej starej, zniszczonej już nieco torby.

Zatem w kieszonce wewnętrznej mam druty z szydełkami, a w kieszeni głównej tabun włóczek, książkę z wzorami pożyczoną z biblioteki oraz pudełko z moimi kwadratami do pledu. I kicają tam także gdzieś dwa wydziergane króliczki :) Planuję w przyszłości doszyć też pudełko do przechowywania kwadratów.
Na zewnątrz po bokach torby są też doszyte dwie kieszonki bez zamków, żeby w razie czego można było coś łatwo do środka wsunąć. Paski do torby uszyłam ze wspomnianej wcześniej marynarki i to one tak mi nerwy zszargały dlatego, że materiał był dość gruby. Warto jednak było, bo czegoś się przy tym nauczyłam. Przy tym paski są mocne, bo materiał ów nie jest rozciągliwy i jest bardzo mocny. Pasek długi do noszenia przez ramię jest regulowany.

Przez miękką strukturę torby, nie układa się tak dobrze, jak kuferki robione ze sztywnych materiałów, ale jeśli zostanie wypełniona włóczkami po brzegi, to pewnie zacznie wyglądać, jak należy ;) Wydaje mi się jednak, że nie odbiera jej to wiele uroku, zatem nie martwię się tym wcale.
Jest to pierwszy mój bardziej skomplikowany uszytek, który mam ze sobą nosić przy ludziach. Może nie na co dzień, ale niewątpliwie będzie mi czasem towarzyszył, zatem dumna jestem z tego, że wyszedł mi tak dobrze. Na pewno przyda mi się w Bieszczadach. Jutro wyjeżdżam - dlatego post pojawia się tak późno -  zobaczymy ile tym razem udziergam przez tydzień! I przeczytam. Będzie co pokazywać w dzierganiu i czytaniu po powrocie :)
Do zobaczenia na Króliczej Wyspie za jakiś tydzień!

Chwilę się zastanawiałam, od czego zacząć powrót na bloga, co napisać. Miałam już nawet plan! Ale trochę zmieniłam zdanie. Zrobiłam kilka dni temu opaski na oczy do spania dla siebie i mojego mężczyzny, którymi koniecznie się chcę pochwalić :)

To jest taki pół-recykling szyciowy. Każda opaska składa się z czterech warstw czarnego materiału z bawełny zakupionego w IKEI, a piątą warstwę, która jest na wierzchu, wycięłam ze swojej starej bluzki w stylu chińskim. Bluzka nie nadawała się już do noszenia, ale materiał ten był tak piękny, że szkoda mi go było wyrzucać. Nie chciałam też zużywać go na coś, co szybko pójdzie do wyrzucenia. Doszłam do wniosku, że opaska raczej powinna służyć długo, to bluzki nie szkoda :) Teraz natomiast pojawia się pytanie... gdzie kupić podobny materiał? Muszę dobrze poszukać i popytać...

Poza tym, zużyłam jeszcze trzy ramiączka stanikowe znalezione w szufladzie (kolejna porcja recyklingu!). Pierwsze zostało pocięte na krótkie paski, złożone na pół i wszyte w opaskę - na wzór staników. O powstałe "tunele" zaczepiłam pozostałe ramiączka - te pełnią rolę, oczywiście, gumki trzymającej opaskę przy głowie. Uważam to za naprawdę dobry pomysł, bo gumki lubią się naciągać, ramiączka od staników lubią się rozregulowywać po jakimś czasie, więc zawsze będzie można je spokojnie wymienić bez rozbebeszania opasek, a materiały, z których je uszyłam były dość cienkie i delikatne, co zdecydowanie utrudniałoby całą sprawę.

Idealne może nie wyszły - tu i ówdzie jest krzywo, widać, że nie są też idealnie symetryczne, ale dobrze spełniają swoją funkcję. A robi się je niezwykle prosto, więc polecam spróbować swoich sił! :)

I żeby rozwiać wszelkie wątpliwości - zanim uszyłam zastanawiałam się, czy nie będzie przeszkadzało w spaniu. Pierwszej nocy padłam jak mucha i w ogóle mi nie przeszkadzała, drugiej też nie odczuwałam żadnych problemów - warto się przyzwyczaić do opaski, zdecydowanie lepiej się śpi w takich egipskich chińskich ciemnościach ;)

Chyba od zawsze chciałam zrobić jakiemuś dziecku pluszaka z nadzieją, że to będzie TA zabawka na całe życie. Nie wydaje się więc chyba dziwnym fakt, że był to pierwszy pomysł na prezent, na który wpadłam, kiedy okazało się, że braciszek niedługo przyjdzie na świat.

Na podstawie pluszaka, którego mam (ale nie zamieściłam jego zdjęcia, bo jestem teraz w domu w Jaśle, gdzie mam dinozaura będącego tematem wpisu, a jego wzór przesiaduje w Krakowie. Pewnie go tutaj kiedyś podrzucę jeszcze). Starałam się jakimś sposobem zdjąć z niego "wykrój", wyszło mi bardzo tak sobie, co widać po nóżkach przede wszystkim (ta maleńka na zdjęciu wyżej chociażby, wygląda przekomicznie!), a brzuszek ma tak wielki przy tym ów dinozaur, że bardziej się na brzuszku trzyma, niż na łapkach. Mimo wszystko jestem z niego bardzo, ale to bardzo zadowolona.

Mój mężczyzna wciąż zachwyca się połączeniem materiałów i muszę przyznać, że sama też jestem z tego bardzo zadowolona. A zabawka jest pół-recyklingiem, bo materiał na kołnierzu triceratopsa jest ze starej zasłonki kuchennej babci (i rozpoznała swą starą "koleżankę", gdy podarowałam ten prezent Michałkowi pod choinkę), co również mnie cieszy, bo lubię taki recykling uskuteczniać. Oczka mnie zastanawiały - musiałam zrezygnować z wszelkich guziczków i innych koraliczków, ponieważ w grę wchodziło dziecko, które z łatwością by je pożarło. Przyszyłam zatem kółeczka wycięte ze starej bluzki koloru czarnego znalezionej gdzieś w moim worze do zrecyklingowania ;)

Ach, no i tym samym przedstawiam Wam drugie dziecko mojej nowej maszyny do szycia! :)
...
Ależ zaraz! Drugie? To gdzie pierwsze? Pokażę Wam je niedługo, obiecuję. Nie będę leniwa, postaram się to zrobić w czasie niedługim!

Tymczasem... cóż, cieszymy się chyba, nie? :)

Zawsze chętnie z Wami tutaj na dole popiszę, tylko się odezwijcie! Wszelkie pytania, dyskusje i inne sprawy - zapraszam serdecznie. Nie wstydźcie się i nie obawiajcie - ja naprawdę nie gryzę!
I jeśli chcecie się pochwalić swoją twórczością, to ja zawsze chętnie popatrzę - uwielbiam to ;)

Staram się trzymać jakoś na tym blogu. Miałam pisać częściej i znów mnie tu nie było tydzień, jednak znaki chińskie ostro dają mi w kość, zatem mam nadzieję, że mi to wybaczycie i kiedy wyjdę na prostą to na pewno postaram się ruszyć tak, by studia mogły z blogiem żyć w przyjaźni :) Tymczasem próbuję w miarę na bieżąco być z dzierganiem, czytaniem i szyciem. Planów w głowie pełno. Niemal tak dużo jak znaków kanji! Zostańcie zatem na mojej wyspie nieco dłużej, obiecuję, że będzie miło ;)

Każdy chyba natknął się chociaż raz w życiu w Internecie (lub w Outernecie) na kota, który za miejsce wypoczynku obierał miejsce lub narzędzie pracy swego sługi pana. Kot na laptopie, kot na książce, kot na notatkach. Ja musiałam się zmierzyć z nieco mniej leniwym, a bardziej destrukcyjnym (i bardziej uszatym) przeszkadzaczem..

Tutaj akurat równie leniwa jak koty.

Jak nie trudno się domyślić - tworzyłam różne piękności jeszcze przed założeniem tego bloga. Historia nie zaczęła się przecież dopiero wtedy. Właśnie dzisiaj przyszedł ten czas, w którym chwalę się tym, co do tej pory zrobiłam. Nie jest to, oczywiście wszystko, bo tego nie jestem w stanie zrobić, ale na pewno pokażę wam to, z czego jestem naprawdę dumna, więc zapraszam do czytania!

Mój mężczyzna na opancerzonym słoniu z laserami na kłach :)Zdjęcie słonia randomowo wyguglowane.