Pierwsza rzecz, za którą się zabrałam po sesji egzaminacyjnej, na wakacjach, to... Pacynka. Ale coś poszło nie tak we wzorze i ostatecznie nie wyszła jak powinna, zatem ją sprułam z planem dziergania jej ponownie później, ale na razie jakoś tak wyszło, że na głowę zrzuciło mi się sporo szycia i chcę to wykorzystać, póki mam maszynę, bo w sierpniu jadę na wakacje i do rodzinnego miasta, maszyny tam ze sobą nie biorę, więc będę wówczas nadrabiała wszelkie zaległości w dzierganiu. Zwłaszcza na wyjeździe w Bieszczady. Ale tym razem będę tak... dziergała, a nie dwa kwadraty w dwa dni (na całe siedem wyjazdu...), możecie mnie trzymać za słowo ;)

Raz sobie po pacynkowej historii zasiadłam do dziergania ponownie podczas słuchania audiobooka i wówczas zrobiłam łatkę, którą pokazywałam i opisywałam w podsumowaniu pledowym.

W poprzednich postach z serii Wspólnego dziergania i czytania wspominałam o takich książkach jak Bajki robotów, Ania z Zielonego Wzgórza, Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął oraz o Trzech mądrych małpach. Wszystkie je skończyłam (a to nie jest takie oczywiste!) i udało mi się nawet przeczytać kilka innych książek. Ogólnie idzie mi dość powoli w tym roku i coś czuję, że czterdziestu dwóch książek może mi się nie udać przeczytać, ale nie o to tu chodzi i tak. Z przeczytanych, które możecie zobaczyć na moim profilu na Lubimy Czytać, albo na jednej z list książkowych, Zdecydowanie chcę się zatrzymać przy Im szybciej idę, tym jestem mniejsza Kjersti Annesdatter Skomsvold, którą polecam gorąco każdemu. Nie bez powodu jest częścią serii Gorzka Czekolada - to idealnie tę książkę opisuje. Jest zarówno przyjemna i zabawna, jak i przygnębiająca, potrafi sprowadzić na ziemię. Samo życie. Co więcej, książka traktuje o osobie w wieku podeszłym i mam wrażenie, że myślenie takiej osoby idealnie oddaje. Autorka natomiast, jest młodą kobietą, więc podziwiam, że była w stanie tak dobrze oddać sytuację. Bardzo krótka lektura, zdecydowanie warta przeczytania.

Teraz natomiast czytam kawał dobrej polskiej fantastyki - z cyklu Opowieści z meekhańskiego pogranicza sięgnęłam po Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe. i w międzyczasie przeczytałam też dodatkowe opowiadanie, które dostępne jest za darmo na stronie internetowej meekhan.com w formatach EPUB, MOBI oraz PDF - Każdy dostanie swoją kozę. Akcja opowiadania toczy się pomiędzy drugim, a trzecim opowiadaniem ze zbioru opowiadań o Północy i Południu, a ja akurat byłam po drugim i przeczytałam raptem trzy, może cztery strony trzeciego opowiadania, kiedy się o tym dowiedziałam, więc dobrze trafiłam :) Opowiadanie Każdy dostanie swoją kozę jest, według mnie, naprawdę dobre, więc warto po nie sięgnąć jeśli się już porwało na pierwszy tom.

Podczas dziergania i szycia słucham też audiobooka Człowiek z Wysokiego Zamku. I tu pozwolę sobie na odrobinę gorzkich żali. Dlaczego nikt nie panuje nad tymi audiobookami i wiadomościami? Czemu w wiadomościach słyszę o panu TakahaSZi, a w audiobooku o panu KotomiCZi? Ja wiem, że ogólnie rozprzestrzenione jest złe pojęcie o czytaniu nazw japońskich, wszyscy pewni są, że mamy suSZi, czytamy Wyznania gejSZy, nasz były prezydent woła "SZogunie", Naruto był ninDŻa, a graliśmy w TamagoCZi. W języku japońskim nie ma takich dźwięków jak "sz", "cz" i "dż". Myślimy, że są, bo nie ma takich, jak "ś", "ć" i "dź" w języku angielskim, który nam ten japoński wypaczył. Zatem jemy suSI ("to jest dokładnie takie samo si jak w sikać", jak to ładnie ujął mój prowadzący na zajęciach), jest gejSIA i SIOgun, Naruto był ninDZIA, a graliśmy w TamagoCI. Wniosek z tego taki, że również do czynienia mamy z panami TakahaSI i KotomiCI. A ciskam się, bo nikomu by nie przyszło do głowy, aby nazwisko Gaston Leroux czytać jakoś po angielsku, chińsku, czy rosyjsku. Warto się trochę jednak dowiedzieć na temat czytania słów danego języka, zanim się zacznie mówić w świat. Ale poza tym książki słucha mi się całkiem dobrze. Nawet nie schowałam płyty do pudełka i nie odłożyłam na kupkę książek do zwrócenia do biblioteki po poznaniu Kotomicziego ;)
Długo wyszło przez te gorzkie żale, muszę się czasem opanować ;)

Na blogach, Facebookach, Instagramach, Snapach i tym podobnych bywam teraz dość anemicznie, ale bardzo mi zależy na skończeniu tego, co szyć zaczęłam. Praca powoli chyli się ku końcowi, więc niedługo mam nadzieję pokazać Wam, nad czym tak bujałam dniami całymi ostatnimi czasy :)

Tymczasem wracam jednak do szycia... Ale to niespodzianka, mam nadzieję, że pokażę Wam ją niedługo!

Wpis z serii:

Co dziergam - na razie zdążyłam spruć sówki (pisałam o nich w poście o sowach i ptaku nakręcaczu) - były zbyt wąskie. Miały 9 cm szerokości, podczas gdy wszystkie kwadraty muszą mieć koło 11 cm. Zastanawiam się, czy robić je znów, czy sowy sobie odpuścić. Zobaczę. Pewnie do nich wrócę. Są niewymownie urocze :) Tylko trzeba to po raz kolejny rozplanować i zrobić to tak, by dobrze wyglądało!

Jeszcze nie ruszyłam nowego króliczka, ale jestem na dobrej drodze, Mam już włóczkę ;) Co natomiast robiłam wczoraj i dzisiaj? Trawnik. Drugi trawnik. Widać go zresztą na zdjęciu. Zwykle staram się robić dwie łatki o danym ściegu, tylko zmieniam kolory na możliwie najbardziej gryzące się ze sobą. Ale, że trawa to trawa, to obydwie muszą być zielone. Mimo wszystko, nie sprawi to, że wylądują obok siebie - gwarantuję ;)

Skończyłam Flipeer roku 1973 i zaczęłam Przygodę z owcą tegoż autora. O ile naprawdę lubię Murakamiego, tak 4 książki z rzędu od tego Porno Potwora autora to stanowczo za dużo. Postacie główne są tak niezwykle bierne, obojętne i często bezczynne, że łatwo przez to wszystko samemu zmarnieć. Przygody z owcą nie jestem w stanie czytać jednym ciągiem. Przecinam ją czytaniem nadal Ani z Zielonego Wzgórza (idzie mi ona nad wyraz wolno. Jakoś dziwnie zagina czasoprzestrzeń, drażni mnie to nieco. Czuję się, jakby czytało mi się ją szybko i sprawnie, a nadal tkwię przed 200 stroną.. Jak to się dzieje?). Ostatnio przeczytałam kolejne opowiadanie z Bajek robotów oraz poszłam tropem wielu Pań biorących udział w akcji Maknety - przełamałam się i słucham audiobooków. Tylko, jak zwykle, kręcę nosem. Ostatecznie znalazłam kilka, które mi odpowiadały (do takich zdecydowanie nie należały Fight Club oraz Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął). Przy wczorajszym i dzisiejszym robótkowaniu towarzyszyła mi książka Lew, czarownica i stara szafa z cyklu Opowieści z Narnii, czytane przez A. Greinert i J. Zelnika. Bardzo miło mi się słucha, umila mi to czas robótkowy :) Może nawet pomoże w przekroczeniu zeszłorocznego wyniku książek przeczytanych? Może. Teraz dopiero marzec, więc na razie nie przejmuję się wynikiem końcowym. W końcu do tego sporo czasu, wakacje po drodze. No i czytamy dla przyjemności, nie dla wyniku :D

Flipper roku 1973 był o niczym. Tym razem nie mam nawet wyrzutów sumienia kiedy tak myślę. Jak dla mnie dużo gorszy od Słuchaj pieśni wiatru. Zobaczymy, jak wypadnie trzecia część trylogii - Przygoda z owcą. Coś czuję, że będzie lepsza od Flippera. Stawiam go chyba na półce obok Po zmierzchu Murakamiego. Rzeczona książka także mnie nie porwała.

Obawiam się, że mój blog znów na chwilę zawiśnie w nieróbstwie, ale myślę, że najrozsądniejszym będzie najpierw poukładać wszystko z nauką, a dopiero później rozwjać się tutaj. Dziergać nadal będę, oczywiście, zwłaszcza w środy, bo łacina temu sprzyja, jednak myślę, że większy rozwój pojawi się niedługo. Trzymajcie kciuki, postaram się, by czas większej aktywności blogowej przyszedł jak najszybciej :) A, póki co, będę się pojawiała przynajmniej raz w tygodniu w środy, aby napisać o dzierganiu i czytaniu :)

Post z serii:

Skończyłam już czytać Słuchaj pieśni wiatru, jakieś cztery dni temu. Teraz jestem w trakcie kolejnej - Flipper roku 1973. Co mogę powiedzieć o tej pierwszej? Jest krótka - to raptem 143 strony, w dodatku wiadomo, jakie polskie wydania książek tego autora mają wielgachne marginesy. Podział powieści i sama treść także sprawiają, że czyta się ją naprawdę szybko, lekko, przyjemnie. Jednak pozostaje bardzie dziwne uczucie po przeczytaniu. Kiedy skończyłam czytać miałam dziwne wrażenie, że ta książka jest w sumie o niczym. Jednak myślenie w ten sposób sprawiało, że czułam się nieco winna, bo dobrze gdzieś w głębi czułam, że wcale tak nie jest. Ta książka przecież jest o czymś. Ale kiedy zaczynałam się zastanawiać, o czym jest, to nie mogłam jakoś tego rozwikłać. Mimo wszystko uważam, że jest dobra. Flipper jest nieco inny. Nudzi mnie bardziej, ale czytam. Całkiem jest przyjemny, miejscami jest irytujący, czasem ciekawy. Szału ogólnie nie ma, ale czyta się dobrze. Mam nadzieję, że Przygoda z owcą przyniesie nieco więcej emocji. Kiedyś już zaczęłam ją czytać, ale było to w zeszłym roku na wakacjach, miałam wtedy mały czytelniczy kryzys i nie udało mi się przeczytać chyba nawet trzydziestu stron. Cieszy mnie to. Teraz z pewnością będzie się czytało lepiej. Jest to przecież trzecia część Trylogii Szczura, a postać Szczura jest w pewien sposób nam we Flipperze oraz Słuchaj pieśni wiatru przedstawiona. Czekam niecierpliwie. Cierpliwie natomiast czekają na mnie Ania z Zielonego wzgórza, Bajki robotów, Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął oraz Robinson Kruzoe. Ten ostatni ma najgorzej, bo jego nawet nie zaczęłam czytać. Ale wszystko w swoim czasie. Mam nadzieję chwilę jeszcze pożyć ;)
A czemu kicamy dzisiaj w Kobe? Powiedzmy, że to względnie blisko Okunoshimy, czyli naszej Wyspy Królików. Ale sprawa jest inna. Siedzimy w Kobe razem ze Szczurem z powieści Murakamiego!

Też dziergajcie, też czytajcie. Wszystko to jest super. Totalnie warto.

Mam nadzieję w okolicach weekendu z kolei pochwalić się uszytkiem. Mam nadzieję, że się uda, dołożę wszelkich starań, by tak się stało!